Currently viewing the tag: "Vigo na ficción"

O meu exemplar de "A praia dos afogados" visitara lugares que aparecen na novela (Foto: Daniel Gonzalez Martin)

A praia dos afogados é o segundo caso de Leo Caldas. No transcurso da investigación atopámonos cunha mensaxe estraña. É unha mensaxe de agradecemento a un “ser” non persoal, inanimado, inerte: o mar. “Grazas por me devolver o corpo do meu querido”. É máis que un detalle ou unha anécdota. Nin tampouco é un matiz que afecte só aos pescadores galegos, se non que é un aspecto moi humano. Quen non preferiría ter onde poder velar aos seus mortos? Nesta historia hai alguén que non o pode facer, non pode velar a morte da súa nai desaparecida. E está convencido que os mariñeiros do Xurelo teñen algo que ver. Vai probar chegar ata eles? Está tramando esta persoa a súa vinganza?

Leo Caldas esta investigando a aparición do cadáver de Xusto Castelo ligado cunhas bridas na praia da madorra. Castelo foi tripulando don Xurelo,. Acompáñao, non podía ser doutro xeito (nin queremos) o seu axudante Rafael Estévez. Pero este Estévez non é o mesmo que en Ollos de auga. Algo máis tranquilo e mesurado, un chisco máis ao longo do desenvolvemento da historia, dálle a Caldas algún consello moi acertado sobre a súa actitude e sobre como se deixa absorber, se cadra con exceso, polo traballo. Que sucedeu durante o naufraxio do Xurelo? Os sobreviventes dun naufraxio acontecen “irmáns” logo de tal experiencia…..Pero a tripulación do Xurelo non se fala, non ten unha relación para nada fraternal.

A investigación dará voltas ata atopar o bo camiño cara á súa resolución. Neste camiño reencontraremos personaxes que aparecían ao primeiro caso do inspector Caldas, e coñeceremos de novos. Xente da Galicia costeira e arredores de Vigo, e descubriremos que cousas os angustian. Uns esconden cousas do seu pasado. Outros non queren saber do pasado outros. Pero Leo Caldas está aquí para resolve-lo caso.

Unha vez dixen que esperaba con impaciencia o terceiro caso de Leo Caldas. A primeira novela de Villar gustoume moito e permitiume unha mirada diferente nunha cidade que visito de cando en vez (Vigo). A praia dos afogados, máis extensa e máis discursiva, é unha excelente continuación á divertida e entretida presentación que foi Ollos de auga. Dicía Domingo Villar que a seguinte tamén sería máis parecendo á segunda que non á primeira. Agora que se ha pasoume o mono, podo esperar con paciencia (pero con moita expectación) o terceiro caso de Leo Caldas.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Fotografía 42: Nasas no porta de Panxón. 10 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

As nasas de Xusto Castelo seguían amoradas contra o muro branco do espigón. (p. 389)

Sen dúbida, estas son as nasas de Xusto Castelo. É o que me dixen cando paseaba até o espigón do porto de Panxón. E tamén estaban os pescadores de sempre, como descubrira en seguintes visitas. Panxón foi un dos primeiros lugares que estivera fora de Vigo que visitei a partir das novelas de Domingo Villar, Hai tempo que fixen isto, e pendurar e mirar de novo estas fotografías tráenme á lembranza dese intre.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Penso que é un exercicio de boa saúde lectora facer lecturas eclécticas. Entendo que a calificación de “crossover” quere achegar lectores adultos a títulos xuvenís, mais as veces me parece un pouco estratexia comercial máis que unha auténtica caída de barreiras xeracionais. Eu, nalgún intre, sentinme defraudado. En todo caso, estou intercalando ultimamente unhas poucas lecturas xuvenís…. cun grao de satisfacción variado.

Hoxe teño o gusto de poder dicir que Cando Verne amarrou en Vigo, de Paco Climent, gustoume moito. Ninguén lle puxo, que saiba, a etiqueta de “crossover”. O que si fixeron é sacar o nome de Vigo do título….. Quizais non é unha cidade bastante famosa ou atractiva para os editores. Mais isto está a cambiar grazas aos casos de Leo Caldas 😉

Cano Verne amarrou en Vigo narra as aventuras de Pepe, a quen o seu amigo Bruno intenta involucrar no roubo da boia flotante de Antonio Sanjurjo Badía. Este amigo necesita deste aparello para rescatar ao seu pai da prisión, onde chegou de xeito inxusto. Outro personaxe histórico que aparece na novela, ademais do enxeñeiro Badía, é o mesmo Jules Verne, que pasa uns días na Ría de Vigo no seu iate Sant Michel. Todo isto no contexto da busca dos restos da batalla de Rande. Un barco inglés fíxose co privilexio que tiña unha compañía francesa. Mais isto esperta as sospeitas de Don Wenceslao, que non ve a xogada nada clara. Os nosos protagonistas tamén probarán de descubrir qué están a tramar estes busca tesouros.

E aínda que non lle chegue nunca esta mensaxe, quero felicitar a Paco Climent polo bo intre que me deu a lectura do seu libro. Esta novela xuvenil contén unha pila de temas interesantes e mestura con sabedoría aventura, amizade e retrato social. Este último elemento gustoume moito, porque Climent debuxa unha xente deixada polo goberno e traballadores sometidos a inxustizas, que miran de vivir o seu día a día como poden, trampeando, “pirateando”. Eu non lle vou poñer etiqueta ningunha, mais non o pensedes, teñades a idade que teñades, lédea…. e gozádea.

Boia submarina do enxeñeiro Antonio Sanjurjo Badía no Museo do Mar de Galicia, Vigo. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

CLIMENT, Paco. Cando Verne amarrou en Vigo. Trad. de José Ignacio Chao Castro. Vigo: Editorial Tambre, 2005. 164 p. 22×13 cm. (Catavento: 13). ISBN 9788488681409.

Fotografía 37: Rúa de Urzaiz. 7 de agosto de 2007. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

Fotografía 38: Farol de Jenaro de la Fuente. 3 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

“Fronte á estación de ferrocarril colleu a rúa de Urzaiz, cruzou a Gran Vía, e continuou descendendo pola beirarrúa abarrotada ata o farol de forxa de Jenaro de la Fuente.” (p. 303)

Retorno hoxe ao paseo fotográfico pola praia dos afogados coa ledicia dunha recente visita, as pasadas vacacións de semana santa, a Vigo. Unha visita marcada afortunadamente pola choiva. E digo afortunadamente, porque a choiva dálle un ar de autenticidade que non sempre podo atopar no verán. E por certo, xa estiven no Elixio! Non pedín empanada, na carta vin un prato que me chamou a atención: os Chipiróns Leo Caldas.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Punta Lameda. O camiño que chega até o faro. 20 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

– Onde estaba?
– Afundido xunto ao faro de Punta Lameda, en Monteferro. Sabe onde é?
– Está preto da praia onde apareceu o corpo? (p. 260)

Punta Lameda. 20 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

“Non che dixen que queda a auga tan calma coma unha piscina? Pódese subir e baixar sen problema sempre que a marea non cubra a barreira. Algúns mariñeiros da vila viñan aquí hai anos colocar as nasas.” (p. 279)

Atopar Punta Lameda foi unha ledicia. Estaba na praia de Patos e fixen un paseo seguindo o percorrido que lembraba da novela. Foi doado chegar e identificar o lugar correctamente (grazas a indicación co nome e a petición de respeto polo sinal para os mariñeiros). Creo lembrar que polomenos nunha ocasión o club de lectura visitou o lugar. Que envexa, san por suposto, que unha actividade deste tipo conte con estas saídas.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Anoitecer no casco vello. Vigo. 29 de decembro de 2009. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

O sol deitábase tras o edificios do casco vello tinguindo o ceo de laranxa, coma o cadro de Lodeiro pendurado na parede do Elixio. Caldas botou a andar cara á comisaría e acendeu o teléfono móbil. Iluminouse pouco despois co aviso dunha chamada perdido. (p. 255)

Anoitecer na Ría de Vigo. Vista dende a Rúa Alfonso. 8 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

Hoxe este paseo amosa a cidade anoitecida. Pregúntome se o cadro ao que Caldas se refire  é semellante ou é mesmo  “Paisaxe”, o que ten unha montaña baixo ese ceo laranxa. Polo intre é algo que non podo comprobar. E teño que volver a unha das miñas frustracións: unha visita pendente ao Elixio que se está a eternizar.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Rúa da Pedra. Vigo. 6 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

O inspector seguía facendo conxeturas cando na rúa Cánovas del Castillo se cruzou con ducias de turistas acabados de desembarcar no peirao de transatláticos. Uns acudían aos postos das ostreiras no mercado da Pedra […] (p. 249)

A Rúa da Pedra é dende hai pouco tempo unha rúa aínda máis agochada, despois da cuberta que fai que os turistas poidan gozar das otras resgardados da choiva. Isto se chove, porque no verán, cando chegan os cruceiros non sempre chove.

Praza da Alameda. Vigo. 21 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

Os xardineiros aproveitaban a tregua concedida pola choiva para varrer as follas caídas na Alameda e os nenos volvían correr destrás das pombas. (p. 251)

Na Alameda, se chove, móllaste. Máis neste parque eu teño a oportunidade de ver un dos espectáculos que máis me gustan. Trátase dos bailes tradicionais que se fan, que teñen a particularidade de combinar bailes galegos e bailes de países de lonxe. Visitar Vigo no verán ten a desvantaxe de non atopar “O Elixio” aberto, mais a vantaxe de si atopar estes bailes.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Volverán, prométoo, as fotografías sobre A praia dous afogados. Máis quero facer unha pequena parada hoxe neste título, Cardume, de Rexina Veiga Vega, que me fixo pasear por Vigo e ver a cidade desde un punto de vista moi diferente do de Leo Caldas.

Cardume descóbreme o casco antigo da cidade nunha época afastada onde a xente da cidade atópase dividida dalgún xeito por gañadores e perdedores da guerra civil. Unha situación que fai que algúns marchen para atopar un espazo mellor e outros a adaptarse a situación do momento. Entre uns e outros, o desexo e o intento de xuntanza. O libro a min gustoume moito, e sorpréndeme o recibimento tan frío que lle fixeron nalgúns blogs.

A cidade cambiou e moitos locais do centro son locais abandonados, lonxe da actividade e do “Vigo-British” bulideiro de Cardume. Imaxino que quizais o Centro Recreativo La Oliva se atopa preto do escenario que mostra a primeira fotografía. A segunda fotografía, en artificial cor sepia, quere ser unha metáfora da historia antiga de Galiza, que é da a emigración desde este porto. Os que aparecen na foto, non obstante, son turistas que fan cola para visitar as Illas Cíes.

Rúa da Oliva. 15 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

“E eu podía mesmo chegar a sentir o cheiro antigo das rúas, un aire adozado e tamén agre coma o do cemiterio no mes de novembro, un cheiro a roupa vella, a humidade…Cada tarde levábanme alí, á Rúa Real, ao Príncipe, á colexiata, ao peirao do Berbés, ao Centro Recreativo de La Oliva, á Falperra…” (p. 23).

Porto de Vigo. 10 de agosto de 2010. Fotografía de Daniel Gonzalez Martin

“Fasito embarcou o 25 de abril de 1936 no transatlántico da Mala Real Inglesa. Malia formar a cola de rigor na aduana de beiramar entre centos de campesiños con maletas de cartón e traxes mal cortados, o Marqués da Escuma mantiña a súa dignidade esencial acariñando cos seus dedos longos unha pasaxe en primeira mentres deixaba esvarar levemente sobre os ombreiros un longo abrigo de pano que cubría un xastre impecable.” (p. 121).

VEGA, Rexina. Cardume. Vigo: Edicións Xerais de Galicia, 2007. 193 p.; 23 cm. (Narrativa; 246) Notas: Premio Xerais de Novela 2007. ISBN: 9788497826556.

 

“E eu podía mesmo chegar a sentir o cheiro antigo das rúas, un aire adozado e tamén agre coma o do cemiterio no mes de novembro, un cheiro a roupa vella, a humidade…Cada tarde levábanme alí, á Rúa Real, ao Príncipe, á colexiata, ao peirao do Berbés, ao Centro Recreativo de La Oliva, á Falperra…” (p. 23).
Tagged with: