Currently viewing the tag: "Libro electrónico"

Este é un “libro lambetada”. Nas librarías atopámolo xunto á caixa, mentres esperamos para pagar. Non me resulta agradable que nunha libraría haxa elementos tan mercantilistas e tan parecidos aos supermercados. Ademais é un libro caro, pois ten case o prezo dun libro de peto aínda que o seu número de páxinas sexa mínimo. Pero en fin, que vou dicir se eu son o primeiro en caer…

O punto de partida xa é curioso. Trátase dun encontro entre membros dunha institución de prestixio: a Royal Society. Unha reunión de homes (non hai mulleres á vista) doctos en temas diversos, un deles é un gran investigador: o físico Lord Kelvin. O narrador é o experto en libros. Preguntado este sobre como exerceremos a lectura no futuro (estamos no século XIX), anticipa de forma certeira algúns aspectos que nós xa experimentáramos ou estamos a facer agora.

A lectura de El fin de los libros é tan breve como proveitosa. Case cada páxina garda unha idea interesante, ou provocadora, ou visionaria. O emprego dunhas técnicas para un público ou necesidades específicas (o fotogravado como suficiente para o público xeral), se cadra contaxiada pola inercia a facer desaparecer ao artesán. A idea da lectura como actividade que dana os nosos ollos, se cadra condicionada pola consideración da visión como sentido superior ao resto dos sentidos. O home ocioso como home preguiceiro. A anticipación da autoedición, aínda que sexa por medios moi diferentes aos coñecidos hoxe. A modificación da cadea de distribución: vendedores a beira dá rúa. A aparición do Walkman, na súa lectura ata hai uns anos, e que agora temos que actualizar falando do Ipod. E como non: a desaparición dos libros das bibliotecas.

Mais esta última idea esta aínda a resistir, non si?

UZANNE, Octave. El fin de los libros. (La fin des livres. 1894). Traducción de Elisabeth Falomir Archambault. Madrid: Gadir, 2010. 51 p.; 18 cm. (Pequeña biblioteca Gadir). ISBN 9788496974715.

Os lectores, aqueles que compramos libros (cousa que fai que teñamos ao menos unha parede forrada de libros), somos protagonistas na columna do escritor Quim Monzó, do pasado día 13 de xaneiro. Unha carta ao diario duns días anteriores provoca a reflexión deste escritor, que está en gran parte de acordo coa opinión do señor Marcel Albet, autor da misiva.

Monzó fálanos dos usos que do libro fan aqueles que compran o libro como obxecto ou porque toca, porque a moda di que hai que ler aquilo nese intre. Deste xeito, explica con retranca usos tan dispares dos libros como o illante térmico e sonoro, ademais do decorativo. Este comprador de libros ten tamén que non adoita ler o libro que mercou. Monzó conclúe que a imposibilidade de poder empregar o libro electrónico para usos tan afastados da súa primeira finalidade, fai que este alicerce sexa unha boa opción para os lectores verdadeiros. Os libros xa non serán a impedimenta que son, polo peso e volume que dificulta o seu transporte e a súa almacenaxe.

“O libro electrónico ten un futuro espléndido entre os lectores auténticos” Quim Monzó

É só a miña opinión e non desexo máis que engadir esta ao tema. Non vexo no libro electrónico vantaxes significativas para os lectores de verdade. O libro será máis caro: terá o mesmo prezo que en papel, e teremos que engadir os gastos de recargar a batería e o prezo do aparello (do lector, afectado previsiblemente pola obsolescencia programada de moitos aparellos). A facilidade de almacenamento, para quen é unha vantaxe? Eu non leo máis rápido polo feito de ter máis lecturas pendentes. De acordo, o libro electrónico facilitarame xuntar aqueles títulos que teña interese en ler, sen que ocupen espazo na miña biblioteca. Unha xogada a favor da compra compulsiva. Cantas veces poderei retornar a un título? É certo que non releo moito. Mais no caso do libro en papel, eu podo controlar parte do seu estrago ou boa conservación. No caso do libro electrónico, é tamén o editor quen marca cantas veces podo reler un título (cos DRM).

Chegados aquí, se cadra pasan dúas cousas. A primeira: que o futuro espléndido para o libro electrónico sexa sobre todo para os implicados no negocio e non tanto para os lectores. A segunda: que eu non sexa un lector de verdade.

Tagged with:
 

O pasado curso escolar empezou coa novidade da introdución do ordenador persoal nas aulas. A día de hoxe esta iniciativa non chegou a quedar debido á carencia de contidos pedagóxicos adecuados para a actividade docente. En todo caso, a noticia comezou un debate sobre a necesidade da lectura como tal e si a substitución do libro de texto en papel por recursos dixitais sería unha opción acertada. Desde o mundo editorial, pero tamén desde outros sectores, deuse unha certa voz de alarma. Un argumento destes: o informe do Programa para a Avaliación Internacional do Alumnado (PISA) que daba índices de comprensión lectora inferiores a outros países coma por exemplo Bulgaria. Este temor cara ao acantoamento da lectura é compartido por moitos autores. Un deles é Stanislaw Lem, que nunha das súas obras define, con non pouca ironía, a Lei de Lem:

“Como é sabido, non hai nada que os editores teman tanto como editar libros, porque xa está en plena vixencia a chamada Lei de Lem (“Ninguén le nada; se le, non comprende nada; se o comprende, esquéceo axiña”), debido á habitual falta de tempo, a oferta excesiva de libros e a publicidade demasiado perfecta”.

Somos animais visuais e gran parte do noso recordo fundaméntase neste sentido. Os medios audiovisuais condicionan dalgún xeito o acceso á lectura, polo menos nun sentido máis clásico (ou antigo, se queredes) do concepto. Outros autores e autoras tamén “falan” da Lei de Lem. Carme Font di que:

“Se moitas persoas non falan de libros como antes, se non de por  exemplo películas, folletóns ou videoxogos, é porque nos afixemos a adoptar unha actitude pasiva diante do obxecto transmisor de cultura e coñecemento”.

Outro sector onde atoparemos referencias nesta tendencia non comprobada é o noso: as bibliotecas. Nunha conferencia pronunciada no aula Rubió i Balaguer da Facultade de Biblioteconomía e Documentación o 22 de setembro de 2008 Anthony Calnek, da Biblioteca Pública de Nova York explicaba en que mesura as bibliotecas daquela cidade enfócanse cara o apoio audiovisual por medio da Rede:

“Dous de cada tres usuarios de Internet miran vídeos”.

Podemos deducir entón que quizais a lectura non é o que prefiren a maioría de usuarios? A través dunha lista de distribución chegoume unha mensaxe que fala de 30 vantaxes do libro electrónico. Unha delas era que os libros electrónicos promocionaban a lectura a maior parte da xente pasaba moito tempo diante do ordenador que diante dun libro impreso. Se cadra Lem pensaba máis no mundo editorial que nos medios audiovisuais. Máis penso inevitábel que ler un libro ofrécelle poucas cousas a aqueles habituados á interacción, adictiva as veces, das pantallas.

Referencias

Font, Carme. Cómo escribir sobre una lectura: guía práctica para redactar informes editoriales y reseñas literias. Barcelona: Alba, 2007. 94 p. 22 cm. (Guías del escritor: 18). ISBN: 978-84-8428-342-3.

Lem, Stanislaw. Provocación (Prowokacja. 1984) Trad. Joanna Bardzinska, Kasia Dubla. Madrid: Funambulista, 2005. 14 x 18 cm, 155 p. (Literadura) ISBN-10: 84-934079-6-8.

Imaxe: Mr Solaris, by dennissimo.

Hai uns poucos días aparecía ao diario unha noticia sobre unha nova versión de libro electrónico. Trátase da nova xeración da versión que parece ser estase vendendo máis, e que está vinculada a unha librería por Internet. Isto no ámbito norteamericano, porque o aparello non se pode comprar fóra deste país. Só podo mostrarme escéptico ante o éxito xa anunciado e predito deste novo apoio da lectura.

Hai toda unha serie de cousas que me espertan certa sospeita, e lin afirmacións que me parecen pouco firmes, que me fan dubidar moito a súa veracidade. sentín que o libro electrónico é máis ecolóxico, porque evitaría o uso de papel e todo o que hai detrás a obtención deste material. Pero o plástico e compoñentes dos que está feito o libro electrónico non parecen moi reciclables nin re-utilizables. Quizais hai que pensar tamén no transporte desde o seu lugar de fabricación (…a Chinesa? …Taiwán?) ata casa nosa. Isto sen ter presente a renovación da batería, etc. Creo que non coñecemos moi ben o impacto ambiental do libro electrónico como para poder consideralo unha opción preferente ao libro de papel.

Hai un comentario sobre o libro electrónico que me sorprendeu moitísimo. Di que co libro electrónico os libreiros poderán facer de auténticos libreiros, que este fará que os profesionais da venda de libros non teñan que sufrir a presión dos “Best-sellers“. Non vexo nada claro este aspecto. Non vexo porque os libreiros non poden facer de libreiros e non me creo, de momento, que non poidan haber “supervendas electrónicos” do mesmo xeito que hai agora “de papel”. Quero facer un chamamento neste parágrafo a todo lector (e toda lectora) que me poida mostrar o camiño.

O libro electrónico que se vende ten conexión en Internet, pódense consultar bloques e edicións electrónicas de diarios e revistas. Estas funcións non son as únicas, pero si son algúns valores engadidos á lectura neste apoio. É precisamente isto, (e recollo aquí as opinións de José-Antonio Gómez-Hernández) o que condiciona o éxito do libro electrónico. Estou de acordo con este documentalista en que xa lemos a pantallas: as dos ordenadores portátiles. Cada vez máis pequenos, con máis prestacións, máis pequenos e máis económicos, son a verdadeira competencia do libro electrónico. Botamos o pensamento que é a neofobia dos lectores “tradicionais” o aspecto a vencer e convencer de face ao éxito do formato electrónico.

Malia todo, teño que dicir que esta nova función (a de libro sonoro) da última versión deste aparello gústame e moito. Xa falaba do pracer de “sentir literatura” nun táboa anterior (19 setembro 2008). Agora, ao fin, o libro electrónico xa ten algo boa vinculada coa lectura.

Celis, Barbara. “El libro electrónico ya sabe hablar” [En línia]. El País. 10 de febreiro de 2009. [consulta: 10 de febreiro de 2009]

Tagged with: