Currently viewing the tag: "Galego"

 

Adreçat a aquelles persones que van estudiar o estan estudiant gallec o portuguès als territoris de parla catalana.

Per participar-hi cal escriure un relat en gallec o en portuguès a partir d’un tema de lliure elecció.

La data límit de presentació dels originals és el 5 de maig de 2014.

bases|documents|contacte|col·laboradors

Foto: Daniel Gonzalez Martin

Fotografía 17: “O Refuxio do Pescador” (8 de agosto de 2010). O mariñeiro estendeu un dedo enorme en dirección á casa situada entre a lonxa e o club náutico, onde Caldas leu nun letreiro “O Refuxio do Pescador”. (p. 89)

Este dia cheguei cedo pola mañá coa esperanza de atopar a lonxa aberta e poder asistir a venta do peixe. Celebrei atopar O Refuxio do Pescador, malia atopar a lonxa pechada. Mais non puiden esperar a que o bar abrira e marchei inquedo porque non sabia se o bar estaba pechado por ser a hora que era ou se estaba pechado por vacacións.

Foto: Daniel Gonzalez Martin

Fotografía 18: “O Refuxio do Pescador” (20 de agosto de 2010) “No Refuxio do Pescador catro mariñeiros xogaban ao dominó unha das mesas de mármore, xunto á fiestra” (p. 240)

Para a miña ledicia non estaba de vacacións. Fun outro dia a pasear por Panxón moito máis tarde que o dia anterior. Puiden entrar, tomar un café, e ver como os primeiros clientes da mañá ocupaban as mesas máis interiores (que non son de mármore) para se protexer da forte e brillante luz do despuntar do dia.

Foto: Daniel Gonzalez Martin

Fotografía 19: “O Refuxio do Pescador” (20 de agosto de 2010)

E do cafeciño que fixen con Marta leveime este fantástico agasallo. Un sobre de azucre cun debuxo mariñeiro e nome dun (agora) famoso bar escenario dunha excelente novela, que esta gardado por suposto entre as páxinas do meu exemplar.

Villar, Domingo. A praia dos afogados. Vigo: Galaxia, 2009. 504 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 273) ISBN 978-84-9865-180-5.

Tartaruga máxica non só leu este segundo caso de Leo Caldas. Tamén fixo algunhas fotos da praia de Panxón.

Este libro foi o meu agasallo de San Xurxo para min mesmo. Nin da sinopse nin do que lembraba do autor intuín que o fío condutor destes relatos para ler a chopos podía ser a mesma lingua galega. Até diría que lelo con este descoñecemento axudoume a gozalo máis. E é que me gustou moito.

Made in Galiza é un libro de relatos moi breves, unha alegoría á situación do galego como lingua minoritaria. É sen ningún tipo de dúbida o mellor reclamo dunha situación inxusta. É deste xeito porque fala da desconfianza da xente e da carencia de autoestima lingüística froito da situación de diglosia que sofre Galiza. De xeito divertido a maioría das veces (rapaces que en estados etílicos ou alucinóxenos confesan a súa percepción da lingua), poética algunhas (o roubo, fabricación e venda da palabra), tenro non poucas (a palabra en soños, a palabra como rexistro “fotográfico” da vida) e nun caso como prospecto medicinal.

O libro está cheo de relatos surrealistas. Nun destes descubrín problemáticas entre o nh e o ñ a través dun diálogo entre ambas letras. Noutro, precioso na súa ironía, descubrín unha capital onde a lingua orixinaria era minoritaria. Algúns relatos moi breves, dunhas 200 palabras, son fábulas moi lindas.

“Na oficina de obxectos perdidos” é un relato moi sinxelo pero que me fixo pensar moito. Acabei a lectura do libro e non podo deixar de preguntarme que efecto podería ter este texto traducido ao catalán (*). A saúde do catalán é moito máis boa que a do galego. Este parece ser o consenso. Eu estou convencido que os perigos para as dúas linguas son moi parecidos. Creo que o libro de Sechu Sende podería estar traducido a moitas linguas pequenas. Non sei se neste caso conseguiría que tivesemos máis estima polo galego, pero non dubido que conseguiría (re)mover conciencias coa mesma forza.

Eu tamén Estou Contigo.

* Recordade que quen escribe é catalán e o fai dende Barcelona.

Sende, Séchu. Made in Galiza. Vigo: Galaxia, 2007. 156 páx. (Literaria: 244). ISBN: 978-84-7154-091-1.

Tagged with:
 

– Unha lectora convidada: Marta R. P. –

A lei de Lem - Daniel Gonzalez Martin

Brooklyn Follies é unha das últimas traduccións de Galaxia que pasou polas miñas mans e estou segura que non será a derradeira. Aproveitando o “público” penso que é importante salientar o labor que tanto a editorial viguesa coma tamén Rinoceronte, Faktoria K de libros, etc, veñen facendo nos últimos anos ao publicar obras de autores estranxeiros na nosa lingua (no caso de Galaxia adiantándose incluso á publicación en castelán de “Do que estou a falar cando falo de correr”, un dos derradeiros libros de Murakami). Ter a opción de ler en galego autores internacionais é a miúdo un “privilexio” que non debería ser tal. Deberiamos  ter á nosa disposición traduccións en galego ao mesmo tempo ca en castelán e así poder escoller ao noso gusto (no caso de Brooklyn follies eu non dubidaría, a edición de Galaxia non pode ser millor).

Deixando estes aspectos á marxe, pasarei á novela, que é o que aquí realmente toca.

Nathan Glass decide dar un xiro completo á súa vida despois de ter superado un cancro: deixa o traballo de toda a vida, séparase da muller e volve a Brooklyn, a cidade onde vivira de rapaz cos seus pais. Instalado na súa nova vida, un día por casualidade atopa ao seu sobriño Tom, co que había tempo que perdera o contacto.

Podería seguir facendo un resumo da trama do libro, pero deixarei as “tolerías” de Brooklyn para que cadaquén as goce á súa maneira. Pola miña parte, eu gocei moito con elas. Xa teño lido algún outro libro de Paul Auster e a verdade é que é un autor que polo de agora non me ten defraudado. Sabe escribir boas historias e crear bos personaxes, construíndo unhas realidades moi próximas ao lector e todo isto cunha narrativa moi sinxela, cousa que seguro que é ben difícil de acadar.

Estas tolerías de Brooklyn teñen un regusto positivo, ou polo menos así pasou no meu caso, aínda que ao final do libro apareza o episodio das torres xemelgas do 2001 coa súa sombra de traxedia. Auster fainos saber que o atentado cambiará o curso das cousas, que nada será coma fora ata aquel momento, máis malia este feito, eu collo a mensaxe positiva do libro: a idea das segundas oportunidades, das posibilidades de cambio nas nosas vidas. O resultado, ás veces, é positivo. Xa se sabe que quen non arrisca non gaña………..mais tampouco perde.. (unha galega non pode dicir outra cousa….)

AUSTER, Paul. Brooklyn follies. Tradución, Eva Almazán. Vigo: Galaxia, [2006]. 328 p. 22 cm. (Literaria: Galaxia: 227). ISBN: 84-8288-900-1.

A lei de Lem - Daniel Gonzalez Martin
Tagged with:
 
A lei de Lem - Daniel Gonzalez Martin

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 15: A Biblioteca nodal de Vigo. 11 de abril de 2009. “Descendeu polo empedrado deixando á dereita a biblioteca universitaria e a casa episcopal”. (p. 160). Esta biblioteca é outro gran lugar da cidade. Leo Caldas pasa ao seu carón esta vez, pero para mi é un los lugares onde proverme de lecturas cando estou en Vigo.

RIMG1763colon

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 16: Rúa Colón. 1 de agosto de 2009. “Subiron no coche pola rúa de Colón” (p. 160). Unha das rúas da cidade que leva até outras rúas tamén céntricas e importantes da zona. Subindo no sentido no que o fai Caldas pasamos por diante onde estaba hai tempo o bar “Teide”. Este bar é tamén escenario doutra novela viguesa: Sangue sobre a neve, de Manuel Forcadela. Foi ademais o primeiro post deste blogue.

Tagged with:
 
sirenoNoite

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 13: O Sereo de noite. 8 de agosto de 2009. “Cando o inspector Caldas saíu do Elixio pasaban das nove e media do serán. O sol puxérase, mais o día aínda conservaba luz (p. 103)”. A primeira vez que a vin case que non me fixo efecto ningún. Pero da indiferenza do principio pasei, co paso do tempo, á atracción inevitábel. Agora sempre que paso por esta praza non deixo de botarlle unha mirada, aínda que sexa axiña, a esta escultura. Hai un intre descubrín non só que o seu autor é o escultor e escritor Paco Leiro, senón que os nadadores da estación marítima tamén os fixo el. Se cadra Leo Caldas tamén bótalle unha ollada ao Sereo mentres espera cruzar un paso de peóns o un semáforo virar a verde.

RIMG1970elixio

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 14: O Elixio, pechado. 8 de agosto 2009. Pechado! O Elixio non é ficción, é un local que existe de verdade. Como xa dixen visitei Vigo en agosto e por este motivo moitas cousas atopeinas pechadas. Neste caso laméntoo especialmente. Neste lugar fácese o mellor polbo da cidade. Son un adicto a este manxar e quedeime coas ganas de probar a receita do Elixio. Da vindeira visita a cidade non pasa.

Tagged with:
 

«O que máis detestaba era ler as dedicatorias por enriba dos ombros de Norman: “Para o meu querido Peter, no noso décimo quinto aniversario de vodas” (nas Robbáiyat, d’Omar Khayyam); “Este libro foi un agasallo á miña querida Violet Swain, que en paz descanse, cando os dous tiñamos dezasete anos” (en O vixía no centeo); “Para María, que te brinde solaz” (nos Sermóns, de John Doone); “Para que non esquezas as nosas dúas semanas no paraíso italiano” (en As pedras de Venecia, de Ruskin); “a tolería non é senón xenialidade incomprendida; reza por min” (nas Cancións de inocencia e experiencia, de William Blake); “vivo, morro; vivín, estou morto, morrerei, vivirei” (en Temor e Temor, de Kierkegaard)… E así decenas e decenas, en cada furgoneta de libros que chegaba. Era noxento. Tiñan que soterrar os libros cos seus propietarios, como facían os exipcios, para que a xente despois non puidera poñer as gadoupas por riba; para que os mortos tiveran algo que ler no longo percorrido da eternidade» (p. 78)

Na número 14, unha cita do personaxe que buscaba na súa nai a teta número 13 (que non existía). Onte rematei Firmin, a historia dunha rata que vive nunha libraría de libro vello. Firmin é un lector empedernido cun gusto exquisito e tamén con opinións moi firmes sobre o coidado que merecen os libros. Non me decatara até ler esta páxina. Acto seguido busquei na miña biblioteca os libros que mercara en librarías de vello na procura de dedicatorias deste tipo. Só atopei unha, na edición que teño de John Wyndham de El dia dels trífids. Neste di “Reis tia Nina 85-86”, e o seu antigo propietario foi Marc C. L.

Savage, Sam (2009) Firmin : un relat farcit d’humor negre: tot un símbol de l’amor per la literatura (Firmin: adventures of a metropolitan lowlife. 2006) Trad. Sabina Galí; illustracións de Fernando Krahn. Barcelona: Columna. 11.5 x 18 cm, 206 p. (Labutxaca. Narrativa) ISBN-10: 84-92549-91-7.

Lapaman

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 11: Praia de Lapamán. 18 de agosto 2009. “Malia que non volvera dende neno, Leo Caldas recordaba nitidamente as árbores plantadas na orela da praia de Lapamán.” (p. 99). Coa lectura de Ollos de auga descubrín lugares que non coñecía. Un destes é esta praia, de augas mornas (se a comparamos con outras costas galegas), que esta en Bueu. Aquí Estévez ten un pequeno altercado coa fauna piscícola da zona. As secuelas deste encontro van traer consecuencias mais adiante no transcurso da historia.

0xeral

Foto de Daniel Gonzalez Martin – A lei de Lem

Fotografía 12: Hospital Xeral-Cíes. 3 de agosto 2009.  “Queren que lles facilite unha lista das persoas que teñen oa formol?” (p. 123). A perspectiva da fotografía non permite recoñecer que este hospital de paredes verdes é unha das torres da cidade. Non souben dende onde facer a fotografía e á final tiven que me quedar con esta.

Tagged with: