Currently viewing the tag: "Citas coa lectura"

Tratei de ler os clásicos que me orientaron na miña adolescencia, e non puiden con eles. Mergulleime nas letras románicas que tanto repudiei cando o meu pai quixo impoñermas con man dura […] Cando os meus gustos en música fixeron crise descubrinme atrasado e vello, e abrín o meu corazón ás delicias do azar. (p. 66)

Logo de ler García Márquez na miña “xuventude” de forma compulsiva, volvín a este título, sen consideralo unha cita pendente. O que di García Márquez neste parágrafo chámame a atención, polo que me pasou e polo que me deixou de pasar. Non me pasou perder admiración polos clásicos, que considero unha fonte da que hai que beber de cando en vez, e que é mala idea non visitar. Non me mergullei en lecturas que non me gustaron nunca, aínda que si que teño relido algunha para sentirme un pouco decepcionado. En canto ao que di da música estou totalmente de acordo, e de feito fágoo extensivo tamén á lectura. Agora, criterios “xuvenís” superados ou apartados, leo case calquera cousa sen prexuízos.

GARCÍA MÁRQUEZ, Gabriel. Memoria de mis putas tristes. Barcelona: Debolsillo, 2006. 108 p.; 19 cm. (Bestseller; 354) ISBN 9788497938464.

“A afección pola lectura, que en ocasións roza o apelativo de adicción, provoca as veces apertóns de lectura que obrigan as súas vítimas a adquirir algo que se levar á vista mentres merendan.” Mercedes Cebrián.

Leo estas liñas desta escrito madrileña con moita simpatía porque eu son tamén un adicto á lectura que nas súas voltas por cidades visitadas en vacacións ou por outros motivos visita bibliotecas e librarías, e merca sempre un libro como recordo. Por iso retorno sempre con pesadas maletas.

Cebrián, Mercedes. Rutas urbanas: merienda de letras. En El viajero. [Madrid]: El País. <http://elviajero.elpais.com/articulo/viajes/Merienda/letras/elpviavia/20090926elpviavje_7/Tes> [Consulta: 27 de setembro de 2009].

“Caldas lembraba as palabras do seu pai cando insistía en que podía coñecer aos homes simplemente atendendo ao que beben ou ao que len”

Esta sentencia aparece na páxina 37 dunha novela que rematei onte e que me abraiou moi gratamente. Leo Caldas é o inspector protagonista da historia (Ollos de auga)  é Domingo Villar o autor desta novela urbana. Unha homenaxe a cidade de Vigo que vai ser reseñada neste blogue sen dúbida. Pero cando o pai de Caldas dí isto, ¿quere dicir que somos dun xeito e entón facemos unhas determinadas lecturas, ou quere dicir que determinadas lecturas fannos dunha maneira?

Villar, Domingo. Ollos de auga. Vigo: Galaxia, 2007. 240 p. 21 cm. (Literaria/ Galaxia: 233) ISBN 978-84-8288-927-6.