Currently viewing the tag: "Audiolibros"

Este é un “libro lambetada”. Nas librarías atopámolo xunto á caixa, mentres esperamos para pagar. Non me resulta agradable que nunha libraría haxa elementos tan mercantilistas e tan parecidos aos supermercados. Ademais é un libro caro, pois ten case o prezo dun libro de peto aínda que o seu número de páxinas sexa mínimo. Pero en fin, que vou dicir se eu son o primeiro en caer…

O punto de partida xa é curioso. Trátase dun encontro entre membros dunha institución de prestixio: a Royal Society. Unha reunión de homes (non hai mulleres á vista) doctos en temas diversos, un deles é un gran investigador: o físico Lord Kelvin. O narrador é o experto en libros. Preguntado este sobre como exerceremos a lectura no futuro (estamos no século XIX), anticipa de forma certeira algúns aspectos que nós xa experimentáramos ou estamos a facer agora.

A lectura de El fin de los libros é tan breve como proveitosa. Case cada páxina garda unha idea interesante, ou provocadora, ou visionaria. O emprego dunhas técnicas para un público ou necesidades específicas (o fotogravado como suficiente para o público xeral), se cadra contaxiada pola inercia a facer desaparecer ao artesán. A idea da lectura como actividade que dana os nosos ollos, se cadra condicionada pola consideración da visión como sentido superior ao resto dos sentidos. O home ocioso como home preguiceiro. A anticipación da autoedición, aínda que sexa por medios moi diferentes aos coñecidos hoxe. A modificación da cadea de distribución: vendedores a beira dá rúa. A aparición do Walkman, na súa lectura ata hai uns anos, e que agora temos que actualizar falando do Ipod. E como non: a desaparición dos libros das bibliotecas.

Mais esta última idea esta aínda a resistir, non si?

UZANNE, Octave. El fin de los libros. (La fin des livres. 1894). Traducción de Elisabeth Falomir Archambault. Madrid: Gadir, 2010. 51 p.; 18 cm. (Pequeña biblioteca Gadir). ISBN 9788496974715.

Debo ter algunha disfunción cerebral porque leo a miúdo calquera cousa e non podo evitar dispersarme cara a outros pensamentos. Ás veces, nin sequera acabo de ler un fragmento, por pequeno que sexa, que xa me pasa. (Prometo non volver facer esta aclaración continxente nunca máis).

Recordo agora a lectura da columna de Quim Monzó “Seré breve” no suplemento Magazine dun domingo de hai tempo (31 de agosto de 2008). O autor falaba do funeral festivo feito en honor á casete como apoio de gravación.  Sorprendeume, por inesperado e por descoñecemento, que esta durase tanto. Eu cría que xa estaba sepultada hai tempo (por isto digo inesperado).

Resulta que foi o uso da casete para gravar narrativa a cousa que lle prolongou a vida (por este motivo falo de descoñecemento). Esta prórroga baseábase na vantaxe de poder parar a cinta e proseguir a audición xusto no punto onde se deixou.

Excepcionalmente escoitei algo en casete, pero sí a miúdo en CD. E fágoo hai moi pouquiño. Recoñezo que a miña opinión respecto a este soporte como alternativa á lectura non foi nunca moi favorable. E quero desculparme sinceramente. Eu tiña un parecer, por defecto profesional, moi segado. Pensaba que os audiolibros eran para persoas con problemas de visión. Despois recoñecinos moi útiles para aprender idiomas. Posteriormente, botei prexuízos e empecei a gozar do pracer de escoitar literatura. Axudáronme moito unha serie de audiolibros que chegaron á biblioteca. Disfrutei da audición de “O Capote” (de Nikolai Gogol) e de moitas historias de Edgar Allan Poe e Robert Louis Stevenson. Tamén gustoume moito sentir “Historias no ar”, unha selección de relatos curtos de varios autores galegos. O galego é unha lingua moi linda de escoitar, pero é máis doado escoitar falar a políticos e outras personaxes máis populares, que non ós bos lectores e ás boas lectoras.

Quim Monzó explica que sempre se negou a poñer a súa voz ás súas obras. Estou de acordo en que os xornalistas o fan moi ben. Pero poder escoitar ao autor do texto é a miúdo un luxo, e un pracer outras veces. A miña opinión sobre os audiolibros acabou de facer o seu xiro copernicano logo de sentir Mario Benedetti recitar os seus poemas.

Tagged with: