‘Da máquina’, de Alberto Lema

‘Vivir é tomar partido’. Díxoo Antonio Gramsci, creo. Fou unha frase que oín en máis dun contexto ao longo do ano pasado. Oína cando se invitaba á indignación pola nefasta política que estamos sufrindo. Oína tamén cando nos invitaban a votar. Non teño menos motivos ca que ti para estar indignado, mais a frase non me acaba de agradar. Para min obriga un pouco á complicidade necesaria e descarta a posibilidade de imparcialidade. Mais imos á lectura deste libro (que é do que trata esta bitácora).

A máquina protagonista desta novela de Alberto Lema é nin máis nin menos que Deep Blue, enxeño xadrecista que se enfrontase a Garri Kaspárov, e que se implica en asuntos externos ao xogo. Máquina toma vida. Máquina toma partido. E ponse da banda dos oprimidos. Quen colabora con Máquina? Pois uns poucos (aínda que podería recrutar un exército) ‘precarios e cabreados sen vida interior’ .

Da máquina é unha excelente novela. Sinxela na súa estrutura e na súa prosa, non nos priva de inquietude na súa trama, ademais de describir uns personaxes aparentemente de forma superficial, pero que calan fondo polo seu drama, polo desesperanzado da súa situación. Un biólogo en paro, un mozo sen perspectiva laboral, unha moza rica entrada en anos que non acaba de atopar o seu camiño…  Nun mundo onde os poderes non deixan de estrangular aos desfavorecidos.

Eu deséxolle éxito a esta novela. Ambientada en Santiago, non fai uso de trucos nin decorados ponposos para centrarse na relación entre as persoas, diferente e particular grazas á intercesión da máquina. Creo que é a ficción científica que paga a pena. E a que desexo que perdure.

LEMA, Alberto. Da Máquina. Vigo: Galaxia, 2012.213 p.; 21 cm. (Literaria: 309). ISBN 9788498654196.