‘A lei das ánimas’, de Carlos G. Reigosa

Estou en Vigo de vacacións e achégome ao escaparate da tenda de camisetas do Rei Zentolo para ver se me decido a engadir algunha máis á miña colección. Non me decido, pero non me esquezo da camiseta da Santa Compaña. Convencido de facer da Santa Compaña unha lectura de verán, achégome a un dos meus lugares favoritos do casco vello: a biblioteca nodal de Vigo.

Decido non buscar un libro de ensaio porque recordo o último título de Carlos G. Reigosa é precisamente unha ficción sobre a Santa Compaña. Recordo os comentarios que facía sobre o camiño, autores e filósofos en Narcos, e escollo este punto de vista para coñecer como actúa ou enxamio e ou urco.

A novela déixame moi bo sabor de boca. Acerto e encontro o que quero saber da Compañía. Encontro máis cousas. Prodúceme desacougo o principio, que me mergulla na marabillosa paisaxe da costa lucense e as súas praias, e que se interrompe cuns asasinatos horribles. A intriga da narración e o seu desenlace trepidante mantéñenche ao pé de páxina. decepcióname unha chisca non ver a Nivardo e a Carlos en acción. Nesta historia teñen un papel un tanto pasivo. Mais tamén é certo: quen pode nada contra a Santa Compaña?

REIGOSA, Carlos G. A lei das ánimas: a novela da Santa Compaña. Vigo: Editorial Galaxia, 2010. 224 p. 21×14 cm. ISBN 9788498652680.

2 pensaments a “‘A lei das ánimas’, de Carlos G. Reigosa

  1. peke

    Non coñezo a novela e acábasme de picar a curiosidade. Ten moi boa pinta.
    A Santa Compaña forma parte do noso imaxinario de tal xeito que xa nin asusta (é un dicir) e quen máis quen menos coñecemos historias de primeira man contadas polas nosas avoas. Refírome, claro, a xente da miña idade; supoño que para os máis novos ou os novísimos será diferente, porque teño para min que esas tradicións se van perdendo paseniño.

  2. Daniel

    Ola Peke!

    A novela està máis que ben, a min gustoume moito. Se cadra ti, se xa coñeces cousas sobre o imaxinario da Santa Compaña, atopas poucas cousas novas. En todo caso, penso que a novela é orixinal no seu achegamento a esta tradición dende a ficción. Unha verdadeira magoa que se estea a perder unha tradición coma esta. Pasa con tantas outras cousas. Aquí, por exemplo, celébrase máis a festa de Halloween que a castanyada….

    Chámame a atención isto que dis, de coñecer historias da Santa Compaña por avoas. Unha sorte, penso. Por unha banda, sempre mellor escoitar (sobretodo no caso das tradicións) que non ler o relato. Unha opinión, xaora.

    Graciñas pola visita, Peke

    Saúdos

Deixa un comentari

L'adreça electrònica no es publicarà Els camps necessaris estan marcats amb *

Podeu fer servir aquestes etiquetes i atributs HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>