‘El observatorio’, de Michael Connelly

Gústennos ou non, sigámolos ou non, todos sabemos que os grandes eventos deportivos como os que tivemos este verán son tamén unha cortina de fume que axuda a desviar a atención sobre moitos temas, tamén os importantes. A ameaza terrorista é utilizada por algúns para estender opacidade sobre intereses. Esta xogada ten unha importancia principal na trama de El observatorio, do proximamente premiado Michael Connelly.

A ameaza terrorista, co fondo dos atentados en Nova York do 11 de setembro de 2001, é o que pon en alerta aos servizos secretos e policiais. O suceso: o roubo dunha cantidade significativa de material radioactivo utilizado para diagnose a un médico a quen asasinaron. Harry Bosch non é un axente do FBI (que investiga este roubo), pero si o responsable de investigar a morte. A tensa e pouco amigable relación entre entes policiais constitúe un dos alicientes da historia. Bosch demostra ser un policía experto que non quere que a implicación dos federais interfira no que considera o seu caso. Bosch insiste en todo momento: non é o que parece. Admirábel actitude combatente de Bosch, que parece sentirse xa maior para estas festas:

‘Todos estamos bordeando o desaugadoiro -pensou-, algúns están máis preto do buraco negro que outros; algúns o verán vir, e outros non terán ningunha pista cando a resaca agárreos e arrástreos a escuridade para sempre. O importante é loitar. Non deixar de dar patadas. Resistirse sempre á resaca”. (páx. 223)

Posiblemente sexa un erro ler o El observatorio sen ter lido Echo Park, da que atopamos varias referencias. Mais coñecer a Connelly a través da primeira foi moi interesante. ‘El observatorio’ non é unha novela discursiva como o poida ser A praia dous afogados. Connelly fai apenas mención da súa experiencia na Guerra do Vietnam e algún comentario sobre a súa filla.. O seu contido céntrase case exclusivamente no caso que se investiga. Penso que por esta diferenza e polo que me gustou.