Café literario (0): unha colección de sobres de azucre
Que lector non se sentou algunha vez nunha cafetería para avanzar nunha lectura coa compaña dun café? A resposta é, obviamente, que moitos. Seica está rifada a compaña dunha lectura cunha cervexa, un viño, unha copa…. Pois os estereotipos parecen dicir que así é, non si? Refírome a que a cervexa parece asociarse co visionado dun espectáculo e non como acompañante dunha lectura. Mais estou seguro que o comentado antes demostraríase falso. Eu son dos cafeteiros
Café literario é unha colección de sobre sobres de azucre de café. Empezou de forma accidental, conservando un sobre de azucre que me fixo moita graza ter entre as miñas mans. Trátase do sobre de ‘O refuxio do pescador’, un dos escenarios de ‘A praia dos afogados’, de Domingo Villar. Con este, ademais da inauguración, vou establecer a que vou chamar a Clase A: a preferida, a especial, á que pertencen sobres con nome de bares e restaurantes que aparecen nalgunha historia. Hai outros sobres que tamén serán válidos para esta colección. Aqueles que o nome do local coincida co nome do autor (ou autora, é visto) ou co título do libro. Quedan descartados os sobres nos que aparece unicamente a marca de café, a non ser que cumpra algún dos devanditos requisitos.
Formarán parte da colección:
A) O bar aparece nomeado na novela
B) O nome do bar coincide co título da novela
C) O nome do bar coincide co nome do autor ou da autora
D) Sobres que teñen citas de autores
Quero invitarvos a participar, sexades ou non lectores e (ou) cafeteiros. Por unha banda, porque se non teño a vosa axuda, esta colección non vai pasar da media ducia de sobres. Por outra, porque estou seguro que moitos tomardes o café nalgún lugar onde houbo algún asasinato, tiroteo, naufraxio, encontro ou desenlace (todos estes literarios, claro). Quen se anima?!
Graciñas por adiantado.
4 Responses to Café literario (0): unha colección de sobres de azucre
Deixa un comentari Cancel·la les respostes
Etiquetas
A praia dos afogados Auster-Paul Autores/as galegos/as Autores e autoras Baxter-Stephen Brown-Kenn Camino Cebrián-Mercedes Cementerio de icebergs Citas coa lectura Colección de sobres de azucre Color de las plantas extraterrestres Connelly-Michael Conrad-Joseph Cunqueiro-Álvaro Darwin-Charles Delibes-Miguel Desatinos Duelo: un relato militar Estudios bibliómetricos Evolución Excrecions sobre lecturas Font-Carme Forcadela-Manuel General Kiang-Nancy Lectores e lectoras convidados Lem-Stanislaw Llovet-Jordi Monzó-Quim Narcos Ollos de auga Personaxes lectores Perucho-Joan Pi-i-Cabanyes-Oriol Polo-Toni Queipo-Xavier Reigosa-Carlos-G Rossi-Sergio Salvador-Lluís Sangue sobre a neve Seminarista Títulos Villar-Domingo Wren-ChrisArquivos
- febrer 2013 (4)
- gener 2013 (4)
- novembre 2012 (1)
- octubre 2012 (2)
- setembre 2012 (3)
- juliol 2012 (1)
- juny 2012 (3)
- maig 2012 (4)
- abril 2012 (2)
- març 2012 (3)
- febrer 2012 (5)
- gener 2012 (3)
- desembre 2011 (3)
- novembre 2011 (4)
- octubre 2011 (4)
- setembre 2011 (2)
- juliol 2011 (4)
- juny 2011 (2)
- maig 2011 (4)
- abril 2011 (1)
- març 2011 (4)
- febrer 2011 (7)
- gener 2011 (3)
- desembre 2010 (4)
- novembre 2010 (8)
- octubre 2010 (8)
- setembre 2010 (7)
- agost 2010 (1)
- juny 2010 (3)
- maig 2010 (2)
- març 2010 (5)
- febrer 2010 (7)
- gener 2010 (4)
- desembre 2009 (2)
- novembre 2009 (4)
- octubre 2009 (10)
- setembre 2009 (12)
- agost 2009 (5)
- juliol 2009 (9)
- juny 2009 (3)
- maig 2009 (1)
Chintófanos diversos




















Domingo Villar “entrevistado” no programa Juego de espejos do pasado dia 4:
Juego de espejos – Domingo Villar, escritor – 04/06/12
Saúdos
Daniel
Temo que non vou poder colaborar; tomo té, pero sempre sen azucre.
Mais sempre podes roubar un sobreciño para min Peke! Cando te colla policía di que é para a A lei de Lem. Entenderano axiña….
Era en Santiago que había un bar que se chama Momo? Que gran incorporación seria para esta colección
Unha aperta Peke
Si, había un bar que se chamaba Momo, pero non sei se aínda existe. Hai máis de vinte e sete anos que marchei de alí e volvo moi de vez en cando, só para ver a familia.